English
\




Vietsen in Vietnam!


Vietnam is het land wat we infietsen na drie maanden China. Drie maanden, dat is wel heel lang in één land. Het was bijna alsof we in China woonden. Alle hotelkamers en provinciestadjes leken een beetje op elkaar en ’s avonds na een lange dag fietsen zeiden we: we zijn weer thuis. We wisten precies wat we het lekkerste eten vonden en hoe we dat moesten bestellen in het Chinees. We wisten hoe veel we moesten betalen om in een hotel te slapen en we waren helemaal gewend aan de goede Chinese wegen. Kortom: China was al bijna zo vertrouwd als Tilburg.

En dan komen we aan in Vietnam. Een nieuw land met allemaal nieuwe dingen om te leren. We kunnen makkelijk Vietnamese woorden leren want……Hoera, we kunnen weer lezen. De eerste dag ben je de hele dag woorden aan het opslurpen. Het is ook wel erg makkelijk als er op een hotel gewoon HOTEL staat. Het eten is hier net een beetje anders. Ze hebben natuurlijk Vietnamese loempia’s en je kunt vaak aanwijzen in een glazen toonbank welke gerechtjes je eten wil. Dat is handig want dan kan je de varkenspoten overslaan.
Waar we watertandend naar hebben uitgekeken: ze hebben weer brood in Vietnam. Frankrijk is vele jaren de baas geweest in Vietnam en ze hebben de Vietnamezen stokbrood leren bakken. En de fransen hebben la vache qui rit naar dit land gebracht. Je kent ze vast wel, de ronde doosjes met daarin 8 puntjes smeerkaas. Die vinden we allebei lekker en makkelijk voor de picknick onderweg.

De zee

Het eerste wat we na de grensovergang doen is naar het strand fietsen. We hebben sinds Istanbul geen zee meer gezien en nu staan we op een prachtig tropisch strand aan de andere kant van de wereld. Er staan palmbomen, er liggen boten die gemaakt zijn van een bamboevlot en er liggen mooie schelpen. Een deel van het strand is glad en hard en we vermaken ons een tijdje met boodschappen schrijven in het zand.

marcovelo aan het strand

We fietsen in een paar dagen naar Ha Long, een stad aan zee. Hier is de kust heel bijzonder. In het water van de zee liggen grote bergen van kalksteen. Waar kalksteen en water bij elkaar komen krijg je altijd een heel speciaal landschap dat karst heet. Een karstlandschap heeft vaak grotten, watervallen en steile bergen met vreemde vormen. We hebben al genoten van karstlandschappen in China en hier is het nóg mooier met de zee om de hoge rotsen heen. We nemen een toeristenboot naar een van de vele eilanden in Ha Long Bay. Cat Ba eiland is voor meer dan de helft een nationaal natuurpark zodat we onze ogen uitkijken. Overal op het eiland zijn mooie vlinders en vogels te zien. We kijken al niet meer op van een bananenboom hier en daar en tijdens een wandeling in het park zien we een reuzeneekhoorn. En…..we hebben er naar uitgekeken: we zien onze eerste apen. Ze zijn erg gewend aan toeristen en laten zich makkelijk fotograferen op het strand.



Beestenboel

Veel kinderen waren voor onze reis benieuwd naar welke dieren we allemaal zouden zien onderweg. En wij ook! Gek genoeg zien we niet zo heel veel wilde dieren. Hoewel we de hele dag buiten zijn komen er maar weinig dieren bij de wegen waar wij overheen fietsen. Als jij een aap of een panda was, zou jij je dan laten zien langs de kant van een weg als je kilometers bos zonder vrachtwagens tot je beschikking hebt? De meeste dieren die we onderweg zien zijn vogels en soms lukt het om ze te fotograferen. Maar moeilijk is dat wel.



Toch is het in Vietnam wel een leuke beestenboel. In de dorpjes waar we doorheen fietsen worden veel huisdieren of boerderijdieren gehouden. En het lijkt wel of ze allemaal jongen hebben! Blijven de wilde dieren weg van het asfalt, voor het vee is de weg en de berm hun leefgebied. We moeten regelmatig in de remmen voor de puppy’s, kittens, waterbuffels met pluizige kalfjes, kuikens en onze favoriet: de hangbuikzwijntjes met roze en zwarte biggetjes. Dat er zoveel jonge dieren zijn is omdat bijvoorbeeld honden en katten hier niet gecastreerd worden. En we zijn bang dat er ook heel wat dieren al jong doodgaan want een hond of een kat is hier niet zoveel waard dat je ermee naar de dierenarts gaat of duur dierenvoer koopt. De honden en katten krijgen waarschijnlijk weinig te eten want ze zijn er niet voor de gezelligheid. Ze zijn er om te jagen op de ratten die we ook regelmatig zien. Ook daar zijn we inmiddels al aan gewend.



Heksenketel Hanoi

Van Cat Ba eiland laten we ons weer met de boot naar het vasteland brengen en we fietsen naar de hoofdstad van Vietnam: Hanoi. Van tevoren hebben mensen ons gewaarschuwd dat het verkeer in Hanoi een heksenketel is. Er zijn heel, heeeeeel veel scooters in Hanoi en die vullen de straten met hun lawaai. Sommige wegen lijken wel een mierenhoop op wielen. Wij fietsen er gewoon doorheen want al is het razend druk, het verkeer gaat helemaal niet snel en de mensen houden best goed rekening met elkaar. Er is geen agressie in het verkeer dus mensen worden niet boos op elkaar of proberen niet sneller te zijn dan de andere verkeersdeelnemers. Eén avond komen te terecht in de grootste verkeersopstopping die we ooit gezien hebben. Op een kruispunt staat een bus te midden van een zee van scooters. Alle straten rond dit kruispunt staan vol met auto’s en scooters. De voetgangers wringen zich hier weer tussendoor. Ook wij moeten soms over scooters heen klimmen om de weg over te steken. De bus, de auto’s en de scooters kunnen iedere minuut maar een paar centimeter vooruit. Niemand wordt boos, iedereen wacht geduldig totdat het verkeer weer op gang komt. Alleen een politieagent die het verkeer probeert te regelen maakt zich wel een beetje druk……



Ze gooien geld uit de bus!

In Hanoi vieren we Kerstmis maar dat is hier vooral een feest voor de toeristen. De Vietnamezen geloven niet in Jezus maar in Boeddha. Ze willen best een Kerstboom neerzetten voor de buitenlanders, maar ze zijn zelf meer bezig met het branden van wierook op een klein huis altaartje. Dat zijn kleine plastic tempeltjes die zomaar in een hoekje van een hotel of winkeltje op de grond staan. Vaak staan er wat plastic bloemen bij en soms ligt er wat eten of drinken. Als een Boeddhist bidt doet hij dat vaak door iets te offeren. Offeren is eigenlijk een ruilhandeltje met God. Als ik nu iets voor God overheb, dan wil God vast goed zorgen voor…….Het leuke is dat mensen dat offeren op heel veel verschillende manieren doen. Thuis op het altaar maar ook grote oude bomen hebben vaak tussen hun takken plekjes waar wierook stokjes in staan. Maar soms zie je ook zomaar op straat iemand eventjes wat offeren. Dat doen ze door wat te verbranden. Geld bijvoorbeeld. En… ze gooien hier geld uit de bus! Het is nep geld, dat is wel jammer. Overal langs de kant van de weg liggen gekopieerde dollars en vloeipapiertjes met daarop muntjes gestempeld. We denken dat mensen ‘geld’ offeren om zo een veilige reis te vragen.



Dromen over Nederland

Na Hanoi fietsen we noord Vietnam in richting het westen. We gaan vanaf nu een beetje zig-zag over de kaart fietsen. Als we rechtstreeks naar Bangkok zouden fietsen dan waren we er al over een paar weken! Maar we willen nog veel verschillende plaatsen zien en we hebben nog twee-en-een-halve maand, dus gaan we niet rechtstreeks. Sommige mensen die we ontmoeten zeggen dat we al bijna op het eind van onze reis zijn. Maar daar zijn wij het helemaal niet mee eens. Drie maanden, dat is nog heel erg lang, nog wel een kwart jaar! We hebben nog zin in de laatste maanden maar we denken ook al wel regelmatig aan Nederland. We denken aan onze familie en vrienden, aan ons huis en aan ons werk.
We dromen ook veel over thuis. Dat komt omdat we een medicijn moeten slikken waar je veel en gek van gaat dromen. Een medicijn? Zijn we dan ziek? Gelukkig niet. Dit medicijn moet voorkomen dat we ziek worden. In dit deel van de wereld loop je het risico dat je de ziekte malaria krijgt. Muggen kunnen de ziekte bij zich dragen en als ze jou steken kan jij ook ziek worden. We smeren ons dus goed in met anti-muggenspul en slapen onder een klamboe. Het medicijn beschermt je tegen ziek worden zelfs als je door een malariamug gestoken wordt. En daar krijgen we dus die dromen gratis en voor niks bij. Soms is dat leuk als je grappig gedroomd hebt, en soms is het vervelend als je slecht slaapt en de volgende morgen weer fris op de fiets moet stappen.

Klederdracht in Mai Chau

In Noord Vietnam wonen veel verschillende volken met eigen gebruiken en klederdracht. Deze mensen leven al eeuwenlang op dezelfde traditionele manier en daar zijn ze trots op. We kijken onze ogen uit naar de mensen van het Witte Thai volk. De vrouwen en meisjes dragen bijna allemaal prachtige gekleurde rokken en zilveren sierraden. Sommige mannen hebben ook klederdracht aan maar de meeste mannen dragen moderne kleren. Het is grappig om te zien dat deze mensen aan de ene kant nog heel traditioneel leven en aan de andere kant rondrijden op scooters en mobieltjes hebben. Maar weinig mensen in Noord Vietnam hebben een auto maar bijna ieder gezin heeft een scooter. Daar kan je namelijk ook best met het hele gezin mee van A naar B komen.



Een leven zonder luxe

In het noorden van Vietnam wonen de mensen in eenvoudige dorpjes. De huisjes staan op palen en zijn meestal gemaakt van hout en bamboe. In sommige dorpjes komt het water niet uit een kraan maar moeten de mensen met emmertjes naar een pomp lopen. In plaats van een warme douche wassen deze mensen zich dus in een teil of gewoon in een riviertje. In plaats van een magnetron en kookplaat hebben deze mensen een keuken die bestaat uit een vuurtje waardoor hun huisje vol met rook komt te staan. Vergeleken met kinderen in Nederland zijn de kinderen in deze Vietnamese dorpjes arm. Ze lopen bijvoorbeeld vaak in vieze of kapotte kleren rond. Toch vinden wij de mensen in deze dorpjes niet zielig. Wij zijn zelfs een beetje onder de indruk van het simpele leven dat deze mensen leven. Ze gaan nooit naar een supermarkt om uit 46 soorten Chips te kiezen. Deze mensen denken nooit na over hun Hyves profiel. Waarschijnlijk hebben ze zelfs nog nooit op het internet gesurft. Deze mensen hoeven nooit precies op tijd op een afspraak te zijn en ze hoeven zich dus ook niet te haasten. Wij denken dat de kinderen en volwassenen geen honger hebben. Het is makkelijk om in deze warme streken groente en rijst te verbouwen. Het eten wat het land oplevert is genoeg voor een hele familie en hun vee.



In China zagen we maar weinig kinderen op straat. Daar moeten kinderen wel acht uur op een dag naar school en dan krijgen ze ook nog huiswerk mee. In Vietnam zien we juist overal kinderen. Ze kunnen gelukkig wel naar school maar hebben ook genoeg vrije tijd. De kinderen kunnen dus lekker veel buiten spelen en er zijn altijd dieren of andere kinderen om mee te spelen. Ze hebben geen spelcomputer maar uit veel huisjes klinkt wel muziek. Ook hebben de meeste huizen een tv, dat kunnen we zien aan de schotel die buiten op het erf staat. Kinderen spelen in de modder, ze spelen met een jojo, tol of fietsband.
Een grote hobby van veel kinderen is: zwaaien naar voorbijfietsende toeristen. Dolenthousiast wordt er naar ons geroepen en gezwaaid. Kinderen komen heel hard uit hun huisjes naar het hek gerend om hallo of goodbye te roepen. Vooral de peuters en kleuters staan hierbij soms te springen van opwinding.
Hoe zou jij het vinden om een kind in Vietnam te zijn? Je hebt dan niet zoveel luxe om je heen. Zou jij dat missen? En denk je dat kinderen in Vietnam die luxe missen?

Nieuwjaar en plensbuien

Op de laatste dag van het jaar komen we aan in Dien Bien Phu. Het was een lange dag fietsen waarbij we wel 1500 meter moesten klimmen om over de bergen te komen. We zijn dus te moe om op te blijven tot twaalf uur. Als er vuurwerk was dan zijn we daar niet wakker van geworden. Na 1 januari willen we weer verder fietsen om de grens met Laos over te steken. Maar na 20 kilometer moeten we weer omkeren omdat Line zich niet lekker voelt. Terug naar de hotelkamer in Dien Bien Phu dus. De volgende dag is Line nog steeds ziek maar we vinden het niet zo erg. Buiten komt de regen namelijk urenlang met bakken uit de lucht. De straten van Dien Bien Phu lopen onder en de wegen worden één grote modderpoel. Op zo’n moment is het helemaal niet zo erg om in een hotelkamer in een warm bedje te liggen met Engelstalige films op de tv. Dat hebben we liever dan in onze regenpakken door de modder ploeteren.
Als Line weer beter is, is het buiten ook weer droog geworden. Tijd om naar Laos te fietsen. Maar dat is weer een ander verhaal……

Nieuwsgierig naar eerdere verhalen van ons? Klik op de link hieronder!

Lees meer… | China in geuren en kleuren
Lees meer… | Wat erg een berg!
Lees meer… | Fietsen in de woestijn
Lees meer… | 1001 ontmoetingen
Lees meer… | Turkije voor beginners
Lees meer… | De karavanserai
Lees meer….. | Dobre dan

Een reactie op “Lees mee: Vietsen in Vietnam”

Luuk zei vandaag nog “zou er al iets nieuws op de site van juf Line en Maarten staan, hij slaapt nu en heeft dit dus nog niet gelezen, morgen vroeg zal hij het vast weer aan mij vragen en zeggen “oh mag ik nog gauw ff lezen voor dat we naar school gaan” zowel Luuk als ik zijn diep diep onder de indruk van de mooie foto’s en de werkelijk prachtige verhalen, elke keer is het weer genieten. Wij hopen dat de laatste 3 maanden voor jullie heel goed gaan verlopen met voor ons vele mooie foto’s en een paar prachtige verhalen. Groetjes Suzanne en een slapende Luuk.

22 January 2012
Suzanne en Luuk