English
\




12-5-2011


Een weekje rust

waarin we trouwen, wij langs gaan bij Marco Polo en de Paus langs komt bij ons.

Bij Lees mee hebben jullie kunnen lezen hoe het was om de Alpen over te steken. Daarna was de Po vlakte een makkie. Nou ja, er kwam geen einde aan en het was niet echt inspirerend om te zien. Zo vlak! We waren ook niet zo bezig met het uitzicht. Kilometersvreten want de familie wachtte ons op in Aquilea een dorpje aan de top van de Adriatische zee.

En wat toen volgde was een heerlijk weekje rust. Veel genieten van het gezelschap en de fietsen werden alleen gebruikt om aan te sleutelen. Maarten heeft een e-works geinstalleerd samen met zijn vader. Nu laadt de naafdinamo een accu-tje op waarmee weer de Garmin of telefoon opgeladen kan worden. Mooi systeem!

En toen gingen we trouwen. TROUWEN?? Ja dat was voor ons ook een beetje een verrassing. Joke (de moeder van Maarten) had bedacht dat ringen wel handig zijn in een land als Iran. We mogen best bij elkaar slapen, kijk ringen, echt getrouwd. Behalve dan dan de ambtenaar van de burgelijke stand tegelijkertijd de moeder van de bruidegom was. De ringen zijn van zilver, maar wel met inscripties, en we zijn in de onecht verbonden voor een jaar. Het was een bijzondere avond en we beloven een foto van ons in trouw kleding op de website te zetten.

Samen met Sanne en Jasper gingen we een dagje naar Venetië om daar lekker rond te slenteren en heerlijk te lunchen. Natuurlijk zijn we langs gegaan bij het huis van Marco Polo. Althans het zeer saaie gebouw wat op de plaats stond waar vroeger….etc. Het enige wat aan de grote reiziger herinnert is een plaquette met zijn naam en een kroegje om de hoek wat Marco Polo heet. En iedere gondelier die langs het huis vaart en zijn passagiers vol trots het huis laat zien alsof Marco himself ieder moment zijn luikjes kan opengooien.

Halverwege de week kregen we door dat het dorp waar de camping lag zich opmaakte voor iets groots. Er zijn veel Romeinse opgravingen in Aquilea en er werd druk gepoetst en geklust rond de mozaïeken. Algauw drong het nieuws echt tot ons door: de Paus zou Aquilea met een bezoek vereren. Hij zou aankomen over de weg langs de camping en vanuit het voetbalveld naast de camping weer vertrekken met een helikopter. Dit feit is de rest van de week inspiratie geweest voor talloze grapjes. Dat de familie wel heel veel op touw had gezet om ons uit te zwaaien. Wat de Paus dan eigenlijk kwam doen? Dat is heel onbeleefd om aan hem te vragen bedachten we. Als de paus naar je dorp komt zeg je niet; wat kom je eigenlijk doen? Dan spuit je de afvoerputten vol met pur en zet je het hele dorp vol met dranghekken.

De middag dat hij kwam leek erg op wachten op de tour de France. Veel tam tam vooraf. Er bleven maar Helikopters landen op het voetbalveld en overal politie. Bin Laden was net dood en er werd gevreesd voor een tegenactie van Al Quaida. Uiteindelijk kwam hij langs, inclusief pausmobiel. Grappige ervaring ook al zijn we niet bepaald aanhangers van de man. In Maartens woorden: ‘ Veel meer dan van de camping aflopen had ik ook niet over om hem te zien.’ Maar dat was dan ook alles wat nodig was.

En toen was het tijd voor afscheid van onze ouders. Veel definitiever deze keer. Het was een dubbel gevoel toen we wegfietsten. Aan de ene kant een brok in onze keel aan de andere kant vol zonnige verwachtingen. Nu ging het avontuur pas echt beginnen. Onbekende landen tegemoet.

Die landen volgen elkaar in een hoog tempo op. Italie, Slovenië en meteen de volgende dag al weer Kroatië. De Euro’s kunnen we voorlopig niet gebruiken en de namen op de kaart worden steeds exotischer.

We zitten inmiddels vlak bij Plitvice. Er zijn hier prachtige meren en heel veel watervallen. De watervallen vullen steeds meertjes waaruit dan weer andere watervallen stromen die op hun beurt weer meertjes vullen. Echt heel mooi.


Het is hier ook flink toeristisch maar dan Croatian style. Dat is: Veel touringcars en overal bordjes met rooms/zimmer en varkens aan het spit. Daar adverteren ze hier overal mee met nogal onsmakelijke foto’s op groot formaat. Morgen gaan we Bosnië in en dat is een beetje spannend. Het aantal campings zal steeds minder worden en dat maakt het reizen natuurlijk anders. De Kroaten zijn niet erg lovend over hun buurland Bosnie: Iemand omschreef het als a. crimineel en b. kapotgeschoten. Hier in Kroatië hebben we ook wel resten van de oorlog gezien. Of waren het voornamelijk leegstaande huizen omdat het geld aan de kust te verdienen is? Doordat we het niet weten voelde het soms een beetje raar. Woonden in dit huis Serviërs of moslims die maar beter konden vertrekken of erger? Of woonden hier mensen die hun geluk elders zijn gaan beproeven? Het maakt nog al een verschil. In Bosnië kunnen we dus meer sporen van de oorlog tegen komen, maar we hebben ook gehoord dat Bosnië misschien nog wel mooier is dan Kroatië en dat de bevolking meer dan gastvrij is. Het reizen gaat voor ons een nieuwe fase in.

Maarten & Line

Nog geen reacties op “Waarin we trouwen, wij langs gaan bij Marco Polo en de paus langs komt bij ons”