English
\




Van Cappadocie tot Van | half juni tot begin juli 2011


Ten zuidoosten van Ankara ligt Cappadocië. Tot onze verrassing is dit gebied eigenlijk maar klein. In een gebied van 15 bij 15 kilometer kun je de prachtige rotsformaties vinden die het hier zo mooi maken. Ideaal om met de fiets wat dagtochten te maken vanaf onze camping.  We fietsen naar de Karavanserai net buiten Avanos. Helemaal gerestaureerd waardoor het geheel net wat te nieuw aandoet. Maar je kunt toch goed de sfeer proeven. Je hebt niet zoveel fantasie nodig om de kamelen met bepakking door de grote poort te zien komen.





In de folder over Cappadocië zien we foto’s met luchtballonnen. Na wat rondvragen blijkt dat er iedere ochtend heel vroeg bijna 100 ballonnen de lucht ingaan. We denken er niet zo lang over na. Soms is het heerlijk om even uit het basic reizen te stappen en jezelf over te geven aan een luxe traktatie. Wat kan een mooier punt zijn voor een luchtballonvaart dan deze mooie omgeving?





We bezoeken het museum waar verschillende kloosters en kerken zijn uitgehakt in de bergen. Dit is een plaats waar vroege Christenen zich schuilhielden en woonden. We ergeren ons aan de slechte informatie bij het museum. Ineens, halverwege de audio tour, kunnen we niet verder Een deel van het museum is afgesloten vanwege erge regenval, zegt de een, de ander zegt dat het is vanwege een verbouwing, de grootste kerk in de rotsen bezoeken kost ineens extra geld en we zoeken ons een ongeluk naar de laatste grote kerk. Hierover was niets te vinden bij de entree en we krijgen maar moeizaam informatie als we erom vragen. De kerk blijkt buiten het terrein van het museum te liggen..Ook gaat de audio tour uitsluitend over de fresco’s. Van iedere afgebeelde heilige wordt de geschiedenis droog uit de doeken gedaan. Over hoe het leven was in de uitgehakte huisjes….niets. Vreemde gaten in de vloer maken ons nieuwsgierig, maar waar ze voor dienen? We weten het niet.


Goede informatie over historische plaatsen blijkt nog een hele kunst te zijn. Vaak fietsen we door een stadje waar iets te bezichtigen valt volgens de kaart maar er zijn geen bordjes die een vreemdeling de weg wijzen. Een tourist information is er in veel steden niet en als die er wel is vinden we die pas na rondvragen. Soms blijkt een tourist information niets meer te zijn dan een man met een mobieltje op zak. En een ober die zijn nummer heeft. De man komt opdraven als je naar hem vraagt en dan geeft hij wat mondelinge informatie…

We fietsen verder naar het oosten en in Malatya verblijven we voor het eerst bij iemand die we gevonden hebben via “warm showers.” Dit is een internet site waar fietsers onderdak kunnen vinden bij mensen die hen welkom heetten in hun huis. We hebben een heel prettige avond bij Fatma en Seher  twee leraressen Engels, die allebei heel goed voor ons zorgen. ’s Avonds nemen ze ons mee de stad in en we laten het ons lekker aanleunen. Na bijna 3 maanden reizen merken we dat we hierin veranderd zijn. We worden steeds beter in ‘nemen zoals het komt.’  De regie uit handen geven aan een complete vreemde die je mee op sleeptouw neemt, waarom niet? Meestal pakt het leuk uit.





Een goed voorbeeld hiervan is als we aankomen in een klein dorpje. We hebben een flinke klim achter de rug en door wegwerkzaamheden was de weg kilometers lang gravel en stof. Na dit dorpje gaat de weg weer omhoog en we zijn doodmoe. Maar aan de rand van het dorp zitten een paar mannen thee te drinken en ze gebaren naar ons. Uitnodigingen voor thee krijgen we de hele dag dus dat is niks nieuws. Deze keer gaan we in op de uitnodiging. We zijn toe aan een plek voor de nacht. Of het nu een plekje voor onze tent is of een kamer. Een van de mannen blijkt de burgemeester van het dorp en op onze vraag of er een hotel is wordt ontkennend geantwoord. Maar voor gasten is altijd plaats is het charmante antwoord in gebroken Duits. Binnen 10 minuten hebben de mannen het geregeld: eerst drinken we nog wat thee met onze gastheren, dan mogen we bij een van hen gaan douchen, en daarna zetten we de tent op bij de school. Vele mensen komen een handen en voeten praatje met ons houden en we voelen ons geadopteerd voor 1 nacht door dit dorp.





Meestal is het contact met de Turken hartverwarmend. Wel leren we dat we op onze hoede moeten zijn voor groepen jongetjes op straat. Het is vakantie in Turkije. Terwijl de meiden binnenshuis of in de tuin gehouden worden, hangen de jongens vele uren op straat rond. In een dorpje klitten ze om ons heen zodra we van de fiets afstappen. Wij zijn razend interessant. Misschien wel het meest spannende wat ze meemaken deze weken. Ze claimen aandacht, niet erg beleefd, (WHAT’S YOUR NAME?!) en dat gaat een paar minuten goed. Als er geen volwassenen in de buurt zijn slaat de sfeer soms snel om naar provoceren. Ze vragen om geld, zitten aan de fietsen of aan ons. Ze slaan op de tassen. Ze laten een boer of spugen naar ons. Als we wegfietsen zijn er altijd wel een paar die ook een fiets hebben en een eindje met ons meefietsen. Niet zo leuk als ze net je grenzen stevig hebben opgezocht. Hoe te reageren? We weten het niet. Het grote contrast met de hartelijke, en beleefde volwassenen is pijnlijk.


We fietsen stevig door naar het oosten en het landschap wisselt steeds. De hoogtes lopen op richting de 2000 meter boven zeeniveau. Soms is het landschap droog en kaal. Een schaduwplekje om te lunchen kunnen we vergeten. Soms fietsen we langs enorme meren met steile rotsen aan de oever. Dit is Koerdisch gebied en dat merken we omdat mensen die we ontmoeten nadrukkelijk zichzelf voorstellen als Koerd. Ook is hier het leger met extra machtsvertoon aanwezig. Overal in Turkije zijn ommuurde militaire terreinen. Op iedere hoek een toren van 2 meter hoog met zandzakken op de rand. Daaroverheen kijkt een gehelmd hoofd je aan en ook de grote geweren zijn vaak goed zichtbaar. Hier in Koerdisch gebied vliegen helikopters over.  Wij stellen ons zo voor dat ze aantekeningen maken in het logboek: twee fietsers gesignaleerd op de D300 richting oost. Ook rijden er jeeps rond met een soort geschutskoepeltje op het dak. Ook daaruit steekt het bovenlijf van een gehelmde en gewapende man.





Dat het voor ons allemaal niet zo intimiderend bedoeld is merken we als we de hop fotograferen. Hij zit zo mooi op de draad en blijft ook zitten als Maarten de telelens pakt. We gaan zo op in het fotograferen dat we de militaire post aan de andere kant van de weg pas opmerken als er geroepen wordt. We staan met onze rug naar de post toe maar fotograferen in de buurt van militair terrein is ten strengste verboden. Net als we onze fout bemerken komen twee mannen naar buiten. Om ons te wijzen op het verbod maar ze nodigen ons  ook uit voor thee. Gezien de omstandigheden lijkt ons dat wel een goed idee. Wat volgt is voor ons een bekend ritueel geworden. Met de kaart erbij vertellen over onze reis. Wijzen naar de fietsen. De mannen knikken bewonderend. Ze wijzen lachend naar hun beenspieren of gaan zover dat ze in Maartens benen knijpen. Hoever? hoe lang? Wat doen we voor werk? Zijn we getrouwd? Hebben we kinderen?Na de thee worden de twee schalen met koekjes in een plastic zakje geleegd en ons toegestopt. En als afsluiting moeten we op de foto met de heren. Midden op het militaire terrein.  Soms is streng verboden te fotograferen dus relatief.





Twee weken na ons verblijf in Cappadocië komen we aan in Tatvan. Dat ligt aan het grootse meer van Turkije en we willen met de boot naar de overkant waar Van ligt. Als Turken aan ons vroegen waar we naar toe reisden was het antwoord vaak :Van om aan te geven dat we naar het oosten van het land gingen fietsen. Na zo vaak Van genoemd te hebben heeft de plaats iets mythisch gekregen. Nog 1 boottocht naar de laatste serieuze plaats in Turkije. Ook hier blijkt de informatievoorziening karig. We volgen het bord ‘Feribot’ en doorkruisen de hele stad om daarna weer teruggestuurd te worden naar het punt waar we begonnen. Ook over deze boot geen folder met vertrektijden. De man bij de haven spreekt geen Engels en hij blijft verontrustend vaag; De boot vertrekt morgen ongeveer om 11 uur weten we uit hem te krijgen met behulp van de paar woorden Turks die wij hebben opgedaan.

Dus zitten we de volgende morgen om half 10 op de kade. Er staan wat tafeltjes en stoeltjes en er zitten groepjes mannen te Rummikub te spelen. We zijn een beetje gerustgesteld dat er ook andere passagiers wachten op de boot. Blijkbaar hebben we de juiste tijd en de juiste plaats gevonden. Een van hen maakt ons duidelijk dat de boot max. 6 tot 9 uur vertraging heeft. Als dat niet geruststellend is….Over de kade loopt rails die abrupt eindigt waar volgens ons de boot moet aanleggen.

Om 12 uur legt hier inderdaad de boot aan en er staan geen auto’s op alleen een stuk of 15 treinwagons. Er komt een locomotief de wagons van de boot afhalen. We snappen inmiddels dat de vage vertrektijd van de boot te maken heeft met de boottocht zelf én met de trein die natuurlijk ook de nodige vertraging kan hebben. Maar om een uur of 1 zijn de nieuwe wagons weer op de boot gerangeerd en er is nog net plaats om onze fietsen aan zo’n wagon vast te sjorren. Boven op de boot aangekomen blijken we de enige passagiers te zijn. Er staan stoelen voor minstens 100 man. Er zijn 3 kapiteins op het schip en een handvol bemanningsleden.  We mogen kijken in de stuurhut en krijgen een lunch aangeboden benedendeks tussen de locomotieven. Vier en een half uur later gaan we van boord in Van, uitgezwaaid door de bemanning.  Kosten van dit geintje? Vijf lira per persoon; oftewel nog geen twee euro vijftig.





We zijn helemaal in het oosten van Turkije. Iran is 1 of 2 dagtochten weg. We hebben een pakketje laten opsturen met wat nieuwe spulletjes maar dat is nog niet gearriveerd. Volgens de medewerker van het postkantoor duurt het nog drie dagen.  We wachten hier en dat komt goed uit.  Even op adem komen voor Iran wat we vast heel indrukwekkend gaan vinden. We kijken ernaar uit maar we vinden het ook wel spannend. Krijgen we te maken met de autoriteiten? Hoe erg staan de Iraniërs onder druk? En wat krijgen wij daarvan mee?


Ook zijn we even moe van alle Turkse indrukken. Van zoveel mensen die contact willen en dus vele moeizame gesprekjes met handen en voeten. We zijn moe van het drukke chaotische verkeer in de stad. Van zwaaien naar iedere passerende vrachtwagen die het liefst op hun claxon gaan staan als ze naast je rijden.


We zoeken een camping met een douche, schaduw, het liefst met wifi en wat privacy. Aan het meer van Van liggen verschillende campings dus dat moet lukken. Keuze in campings genoeg maar als we vragen naar de douche wordt er enthousiast gewezen naar het meer.  Het meer is zout, tjokvol  heilzame mineralen, heel goed voor je huid. Er zijn verschillende plekken waar, achter een groot blauw zeil, vrouwen zelfs gaan zwemmen. Wel volledig gekleed natuurlijk. Dus in lange rok, blouse en hoofddoek. And when you’re in Rome, do like the Romans do: dus gaat Line met jurk en al het water in. Maarten mag gewoon in z’n zwembroek gaan zwemmen zolang als ie maar die ene terugkerende vraag weet te beantwoorden: WHAT’S YOUR NAME? Ook hier geldt: Aangezien dit de enige zin is die de jongens beheersen kan je ‘m maar beter tien keer herhalen. Dat je al geantwoord hebt doet niet ter zake.


De camping waar we gaan staan is eigenlijk een picknick plaats. Iedere dag loopt het vol met grote families die de hele dag samen barbecue-en. En allerlei lekkers brengen naar de twee blonde vreemdelingen want dat is de grootste attractie vandaag. Maar deze camping heeft een douche. Eigenlijk meer een koude kraan op 2 meter hoogte midden op het strand.  Waar je in je jurk prima onder kan gaan staan.


Nieuwsgierig naar eerdere belevenissen? Klik hier onder op een van de linkjes


Istanbul | begin juni 2011
Balkan en Bulgarije | eind mei 2011
Waarin we trouwen, wij langs gaan bij Marco Polo en… | Italie | 12-05-2011

Frisch und Knusprig | half april 2011

Vertrokken | begin april 2011

8 Reacties op “Van Cappadocie tot Van”

zo midden in de schoolvakantie heb ik even weinig te doen op m’n werk. Ik heb me dus heel goed vermaakt met jullie blog. Wat ‘n avontuur! En wat ‘n prachtige fotos! Wel spannend om nu in Iran te zijn. Ben beniewd naar jullie verslag daarover. Heel veel groetjes, (ook van Hans, die had gisteren ‘n berichtje geplaatst, maar ik kan ‘t nergens terug vinden!)

27 July 2011
Liesbeth Daub

Wil je reageren? Schrijf dan hier
Dag lieverds,
Ondertussen hebben jullie gcelukkig het pakketje ontvangen en hebben wij een heeeele mooie piepkleine kleindochter ontvangen. Wij hopen dat de reis door Iran voorspoedig zal verlopen en dat we jullie gauw weer zullen spreken.
veel liefs, Joke

24 July 2011
Jook

Hoi hoi!
Leuke verhalen, om soms een beetje jaloers op te worden…alleen het fietsgedeelte niet. Maar zo heb je wel de mooiste ontmoetingen, denk ik.
Ben benieuwd naar de verhalen uit Iran! Heel veel plezier, groetjes, Marlou

19 July 2011
Marlou

Hoi Line en Maarten,
wat leuk op foto’s te zien bij de verhalen! jullie zitten voor mij echt in een andere wereld. Fijn dat jullie zo het leven in Turkije van dichtbij mee kunnen maken. Heel veel succes de komende weken, Ik hoop dat de reis verder weer vlot verloopt. Wij vertrekken naar spanje en dat is al een avondtuur voor ons. Veel plezier!

16 July 2011
Manon Segers

Foutje, het moet zijn gelardeerd.
Ik ben gewend aan het rode streepje als er iets fout gaat.

14 July 2011
Niko van den Hout

Hoi Maarten en Line,
Geweldig die foto’s geladeerd met verhalen.
Zo gaat het hier veel meer leven en kunnen wij jullie veel beter volgen.
Nu is het nog wachten op plaatjes van de grote trap of ren koekoek.
Geniet van Iran en maak ons deelgenoot.
Knuffels Ellie en N

14 July 2011
Je naam Niko van den Hout

Was fijn jullie even gehoord en gezien te hebben!! Ben benieuwd en vind t spannend wat Iran te brengen heeft. Veel succes en pas goed op elkaar!!
Kus Robijn en Eric

11 July 2011
Robijn en Eric

De gehoorde verhalen ook nog maar eens gelezen. Kan me voorstellen dat je ze af en toe beu bent, maar ook wel heel leuk en bijzonder dat contact met de locals, dat blijft je eeuwig bij!

Was fijn jullie bruine koppies even te zien! Hoop dat het pakket morgen met jullie mee kan reizen…kusje Roos…en ook ik vind het wel spannend hoor, Iran in.

10 July 2011
Roos